Dzisiaj przedstawię<ja-Agnes> Wam wspaniałą twórczość(jedną) Emmy Kołodziejek. Ona dzisiaj wyjechała do Warszawy, by odebrać nagrodę za tę właśnie twórczość.
Czyż to nie jest wspaniałe?
 | |
| Autoportret Emmy Kołodziejek |
środa, 26 września 2012
Autoportret
Witajcie!
Dzisiaj przedstawię<ja-Agnes> Wam wspaniałą twórczość(jedną) Emmy Kołodziejek. Ona dzisiaj wyjechała do Warszawy, by odebrać nagrodę za tę właśnie twórczość.
Czyż to nie jest wspaniałe?
Dzisiaj przedstawię<ja-Agnes> Wam wspaniałą twórczość(jedną) Emmy Kołodziejek. Ona dzisiaj wyjechała do Warszawy, by odebrać nagrodę za tę właśnie twórczość.
Czyż to nie jest wspaniałe?
niedziela, 23 września 2012
Przeczytajcie...
Witajcie!
Dzisiaj mamy dla Was kolejną dawkę utalentowanych osób. Monika, którą już poznaliście, pisze świetne opowiadania. Oto jedno z nich:
...coraz głębiej pogrąża się w oceanie rozpaczy...>
<...aż dopływa do Wyspy Nadzieja, która pomaga jej odzyskać siły i walczyć dalej.>
<księżyc był bardzo wysoko. czyste niebo. ona podniosła głowę i powiedziała do siebie:
- Dam radę. Nikt mi nie zabierze mojego szczęścia.
Zaczęła działać. Na początku postanowiła odszukać go i powiedzieć mu wszystko. lecz jej serce nie wiedziało czy da radę, a rozum już dawno skazał ją na straty, ale ona nadal szukała, wierzyła i kochała. cały czas z taką samą niewyobrażalnie wielką siłą. wierzyła, ze wiara czyni cuda. i wierzyła w szczęście.>
<przysięga dana kilka chwil temu pogrążyła ją jeszcze w głębszej rozpaczy. nie wiedziała czy da radę tak postąpić. czy sprosta zadaniu. bała się, że wszystko zepsuje, ale mimo to ciągle miała nadzieję. tylko ona jej pozostała i ona ją podtrzymywała.
zamierzała walczyć dalej. o miłość. walczyć bez końca, bo za nią warto poświęcić wszystko. ta radość. to wielkie szczęście po osiągnięciu wymarzonego celu.
te marzenia muszą jeszcze poczekać. jeszcze trochę, troszeczkę. wszystko się wyjaśni po jednej krótkiej rozmowie. albo się coś zacznie, albo Wyspa Nadziei zatonie bezpowrotnie. i nie powróci już nigdy przy tym samym wschodzie słońca.
może jeszcze kiedyś pojawiłaby się w jej życiu. kto wie?
lecz należy żyć chwilą i nie zastanawiać się nad odległą przyszłością.
tak. miała misję. walkę o jej miłość. i zamierzała ją wygrać. z całych sił. i tak nieuzbrojona i krucha szła na wojnę. pojedynek o wszystko w co wierzyła i kochała. była świadoma, że w jednej chwili może stracić wszystko, ale nic nie stanęło jej na przeszkodzie. szła dalej. wyprostowana i dumna. pewna swoich ideałów.>
<po wielu porażkach nadal się nie poddała. robiła wszystko, aby osiągnąć swój cel. szła z uśmiechem przez kolejne pola bitew. nie pokazywała swojego smutku, rozpaczy. z podniesioną głową przemierzała pustki tego świata. szukała nadal i z wielką zaciętością. nie odpuszczała, bo wiedziała, że przez chwilę nieuwagi może przegrać.>
<w końcu go znalazła. po tak długiej podróży. szczęście nie do opisania malowało się na jej twarzy. w myślach, bezustannie, w czasie poszukiwań rozmyślała nad tą rozmową. strasznie się jej bała, ale równocześnie bardzo jej pragnęła. chciała tylko sprawdzić. mieć pewność i w razie czego usunąć się w cień. była przygotowana na wszystkie ewentualności. życie czegoś ją nauczyło.>
<było ciemno. kolejny piękny wieczór. blask księżyca rozlewał swoją poświatę na całej polanie. było jasno od tego cudownego blasku.
podchodząc bliżej i bliżej, czuła coraz większy stres i łomotanie serca. bała się strasznie jego reakcji, że mu się ten pomysł nie spodoba. poczuła łzę na policzku. strach. lęk przed nieznanym.
on jej jeszcze nie zauważył. siedział pogrążony w myślach, spoglądał na gwiazdy. miała jak na razie czas na odwrót. lecz po co był ten cały wysiłek? ta cała bitwa z myślami i długa, ciężka droga? nie mogła odpuścić. nie teraz. po raz kolejny powiedziała sobie:
- Dam radę.
z podniesioną głową weszła na polanę. on się odwrócił. był zdziwiony. nie spodziewał się jej. podeszła. zachowała jednak pewnie dystans. ze strachu.
światło księżyca padało na ich młode twarze.
żadne z nich się nie odzywało. stali w milczeniu, przyglądając się sobie.
ona podeszła kilka kroków bliżej do niego i cichym głosem zapytała:
- Spełnisz moje jedno malutkie życzenie?
nawet nie była pewna czy on usłyszał jej pytanie. nie spojrzała na niego, nie chciała widzieć wyrazu jego twarzy. nie mając pewności, bo on nic nie odpowiedział, szybko, ale równie cichutko jak wcześniej szepnęła.
<jak mówiła, głos jej się trząsł, tętno przyspieszyło, a serce łomotało. i ta straszna niepewność co on odpowie.>
<niepewność. jego myśli są i pozostaną jej nieznane. mogła się tylko domyślać, lecz nigdy jej to nie wychodziło. nie miała także pojęcia o jego pragnieniach i marzeniach. wiedziała, ze nie zna go dobrze. i że to duża przepaść, ale nie wiedziała, także czy on chce ją poznać. mimo wszystko próbowała. chciała wierzyć w coś pięknego i magicznego.>
<z chwili zamyślenia wyrwał ją jego wzrok. jak zwykle nieodgadniony. przyszła ta chwila na odpowiedź. chwila, na którą czekała. nie chciała mu pokazać jak bardzo się tym denerwuje. zacisnęła usta i wyprostowana z dumą spojrzała mu w twarz.>
Dzisiaj mamy dla Was kolejną dawkę utalentowanych osób. Monika, którą już poznaliście, pisze świetne opowiadania. Oto jedno z nich:
...coraz głębiej pogrąża się w oceanie rozpaczy...>
<...aż dopływa do Wyspy Nadzieja, która pomaga jej odzyskać siły i walczyć dalej.>
<księżyc był bardzo wysoko. czyste niebo. ona podniosła głowę i powiedziała do siebie:
- Dam radę. Nikt mi nie zabierze mojego szczęścia.
Zaczęła działać. Na początku postanowiła odszukać go i powiedzieć mu wszystko. lecz jej serce nie wiedziało czy da radę, a rozum już dawno skazał ją na straty, ale ona nadal szukała, wierzyła i kochała. cały czas z taką samą niewyobrażalnie wielką siłą. wierzyła, ze wiara czyni cuda. i wierzyła w szczęście.>
<przysięga dana kilka chwil temu pogrążyła ją jeszcze w głębszej rozpaczy. nie wiedziała czy da radę tak postąpić. czy sprosta zadaniu. bała się, że wszystko zepsuje, ale mimo to ciągle miała nadzieję. tylko ona jej pozostała i ona ją podtrzymywała.
zamierzała walczyć dalej. o miłość. walczyć bez końca, bo za nią warto poświęcić wszystko. ta radość. to wielkie szczęście po osiągnięciu wymarzonego celu.
te marzenia muszą jeszcze poczekać. jeszcze trochę, troszeczkę. wszystko się wyjaśni po jednej krótkiej rozmowie. albo się coś zacznie, albo Wyspa Nadziei zatonie bezpowrotnie. i nie powróci już nigdy przy tym samym wschodzie słońca.
może jeszcze kiedyś pojawiłaby się w jej życiu. kto wie?
lecz należy żyć chwilą i nie zastanawiać się nad odległą przyszłością.
tak. miała misję. walkę o jej miłość. i zamierzała ją wygrać. z całych sił. i tak nieuzbrojona i krucha szła na wojnę. pojedynek o wszystko w co wierzyła i kochała. była świadoma, że w jednej chwili może stracić wszystko, ale nic nie stanęło jej na przeszkodzie. szła dalej. wyprostowana i dumna. pewna swoich ideałów.>
<po wielu porażkach nadal się nie poddała. robiła wszystko, aby osiągnąć swój cel. szła z uśmiechem przez kolejne pola bitew. nie pokazywała swojego smutku, rozpaczy. z podniesioną głową przemierzała pustki tego świata. szukała nadal i z wielką zaciętością. nie odpuszczała, bo wiedziała, że przez chwilę nieuwagi może przegrać.>
<w końcu go znalazła. po tak długiej podróży. szczęście nie do opisania malowało się na jej twarzy. w myślach, bezustannie, w czasie poszukiwań rozmyślała nad tą rozmową. strasznie się jej bała, ale równocześnie bardzo jej pragnęła. chciała tylko sprawdzić. mieć pewność i w razie czego usunąć się w cień. była przygotowana na wszystkie ewentualności. życie czegoś ją nauczyło.>
<było ciemno. kolejny piękny wieczór. blask księżyca rozlewał swoją poświatę na całej polanie. było jasno od tego cudownego blasku.
podchodząc bliżej i bliżej, czuła coraz większy stres i łomotanie serca. bała się strasznie jego reakcji, że mu się ten pomysł nie spodoba. poczuła łzę na policzku. strach. lęk przed nieznanym.
on jej jeszcze nie zauważył. siedział pogrążony w myślach, spoglądał na gwiazdy. miała jak na razie czas na odwrót. lecz po co był ten cały wysiłek? ta cała bitwa z myślami i długa, ciężka droga? nie mogła odpuścić. nie teraz. po raz kolejny powiedziała sobie:
- Dam radę.
z podniesioną głową weszła na polanę. on się odwrócił. był zdziwiony. nie spodziewał się jej. podeszła. zachowała jednak pewnie dystans. ze strachu.
światło księżyca padało na ich młode twarze.
żadne z nich się nie odzywało. stali w milczeniu, przyglądając się sobie.
ona podeszła kilka kroków bliżej do niego i cichym głosem zapytała:
- Spełnisz moje jedno malutkie życzenie?
nawet nie była pewna czy on usłyszał jej pytanie. nie spojrzała na niego, nie chciała widzieć wyrazu jego twarzy. nie mając pewności, bo on nic nie odpowiedział, szybko, ale równie cichutko jak wcześniej szepnęła.
<jak mówiła, głos jej się trząsł, tętno przyspieszyło, a serce łomotało. i ta straszna niepewność co on odpowie.>
<niepewność. jego myśli są i pozostaną jej nieznane. mogła się tylko domyślać, lecz nigdy jej to nie wychodziło. nie miała także pojęcia o jego pragnieniach i marzeniach. wiedziała, ze nie zna go dobrze. i że to duża przepaść, ale nie wiedziała, także czy on chce ją poznać. mimo wszystko próbowała. chciała wierzyć w coś pięknego i magicznego.>
<z chwili zamyślenia wyrwał ją jego wzrok. jak zwykle nieodgadniony. przyszła ta chwila na odpowiedź. chwila, na którą czekała. nie chciała mu pokazać jak bardzo się tym denerwuje. zacisnęła usta i wyprostowana z dumą spojrzała mu w twarz.>
Teraz wejdźmy do galerii...
Dzisiaj przedstawimy wam "Największą malarkę polską, jaką znam." AGNIESZKĘ RZĄŻEWSKĄ.
Zapraszamy was na wystawę prac tej sławnej i wiekopomnej działaczki w zakresie malarstwa i rękodzieła.
Zacznijmy od krótkiego życiorysu:
Agnieszka ma 16 lat, tworzeniem zajmuje się od 9 lat. Od początku pokochała to i stwierdziła, ze to będzie jej droga życiowa. Uwielbia szaleć na papierze. Jej prace pełne są ekspresji i maja szeroką paletę kolorów. Wśród wielu wielu innych dzieł, te wyróżniają się najbardziej. Żadnego z nich nie da się zapomnieć. Patrzenie się i kontemplowanie jej prac są wspaniałym przeżyciem.
Prace Agnieszki są wizualizacją jej marzeń, pięknego, kolorowego świata. Chociaż autorka traktuje malowanie jako zabawę i rozrywkę, nie może bez tego żyć. Jest jej ono potrzebne jak powietrze. Bardziej znane dzieła artystki znajdują się w światowych galeriach takich jak: sala od francuskiego i dom pani od francuskiego, pokój sławnej, pięknej i mądrej Emmy, sala sławnego żołnierza, nauczyciela PO w gimnazjum i liceum Pana G..
W ciągu całej kariery mierzyła się z różnymi wielkimi artystkami (Agnieszka Z., Ania Z., Aga G., Emma K.), lecz zawsze wygrywała te artystyczne bitwy i onieśmielała przeciwników.
W 3 gimnazjum grupa sławnych reporterów zainteresowała się Agnieszką i nakręciła o niej dokument :
Reportaż o artystce
Teraz wejdźmy do galerii..... Miłego pobytu w krainie snów, marzeń, schizów i kolorów Agnieszki...
W galerii internetowej są informacje o wystawie "Rowerem do nieba"
Opracowanie słowne:
Przyszły sławny historyk sztuki Emma Kowalczyk
piątek, 21 września 2012
Specjalnie dla Emmy
 |
| Martwa "wydra":D |
Dzisiaj specjalnie dla Emmy powstaje post ze zdechłą "wydrą" czyli jamnikiem. Zdjęcia wykonał K.
Chwała mu za to!
Emma się ucieszy:)
Agnes
To był wspaniały czas z Emmą, Moniką, Kordianem(sic!) i tajemniczym K.
czwartek, 20 września 2012
Przyjaciele i te sprawy:D
Witajcie!
Dzisiaj chciałybyśmy przedstawić Wam naszych przyjaciół.
Każdy z nich to wyjątkowa persona i żeby lepiej rozumieć nasze opowieści trzeba ich choć trochę poznać:)
Kaol G.
Nasz kolega od 3 lat, chodził z Olą K., był męczony przez
Emmę. Rudy Misio-Pysio, którego ubóstwiamy i uwielbiamy chodzić z nim do
Maco i gadać na szkolnych dyskotekach.On lubi także grać w macało...
Słucha dziwnej muzyki, jest radosny, zakochany (niestety) , przyjaźni się z Bartkiem, Maćkiem i Tadeuszem. Jest w mat-infie, gra w te wszystkie dziwne gry komputerowe, których nazw nie znamy. Nigdy nie może odpędzić haremu swoich fanek, które wciąż krążą naokoło niego. Ma słodka wadę wymowy i od liceum zbiera z nami wszystkie przypały.
Monika B./Monia
Nasza koleżanka od 3 lat, chodzi z nami do humana. Uwielbia "Titanica", kocha jak się ją łaskocze. Ma piękne loczki na głowie, które nie jeden raz zakręciły w głowie chłopcom. Ma fiksa na punkcie flagi amerykańskiej, najlepiej,żeby była wszędzie. Lubi zwierzęta parzystokopytne (szczególnie KOZŁY), może
z nimi gadać jak najdłużej na CHMIELOWEJ łączce.Jest umiarkowaną wariatką i ogarnia wszystkich.
Ma długie paznokcie, które wbija zbyt śmiałym kolegom w skórę.Lubi kolorowe rurki i pastelowe ciuchy.
Agata P.
Największa blond-wariatka na świecie. Gdy jest się przy niej, nie można przestać się śmiać.
Nasza największa przyjaciółka, która zamieszana jest we wszystko, co robimy. Kocha swojego Nikusia, którym strzela najlepsze foty w Biskupiaku. Zawsze radosna, nigdy się nie obraża. Tak jak Emma, gustuje
w ładnych, wysokich chłopcach. Uwielbia Szekspira (szczególnie, gdy gra w nim KOS), zbiera pyłki od wszystkich w miarę ładnych chłopców. Jej ulubione powiedzonka to : „Tarnasujemy przejście”, „Zaobserwuj!”. „O Boże, ale on jest przystojny!!!”. Lubi słuchać metalu i rock'a , okazjonalnie muzyki klasycznej (szczególnie fortepianu). Kocha Dominika i SEWERYNA. Nie lubi Kordiana, bo jest złym ojcem i starego Karasia. Kazała pozdrowić mamę, tatę, przystojnego kuzyna i Igora.
Agata
M.
Największa przyjaciółka Agaty P, Chodzą razem do mat-geo razem z takim ładnym Kamilem....
Wymyślają razem dziwne rzeczy (np. fermę do przetwarzania pyłków ze specjalną klatką na Mirka i kompostownikiem). Wydaje się cicha i spokojna, lecz wcale tak nie jest. Lubi Justina Biebera i chłopców
z grzywkami. Uwielbia malować paznokcie na miliony kolorów. Nigdy nie chodzi z nami na żadne wypady, ale zawsze jest idealnie poinformowana.
Klaudia K.
Jest u nas NOWA.
Zna Monię 10 lat. Dużo słyszała o Biskupiaku, lecz po tysiącu
tłumaczeń, kto jest kim
i kto się komu podoba, nadal NIC nie rozumie i ma nieogara (którego kocha Agata P,). Wrażliwa, artystyczna dusza. Wspaniale śpiewa. W przeciwieństwie do innych przyjaciółek, ona zakochuje się średnio raz na dwa lata. Jest stała w uczuciach i się wstydzi. Gdy się rozkręci, jest totalną wariatką i odwala różne rzeczy (np. lektorus rozpierdolus).
Ola K.
Typ romantycznej poetki, która nie wie, czego chce i jak
tego chce. ODESZŁA od nas z własnej woli, lecz nadal staramy się
utrzymywać kontakt. Pisze wiersze i prozę, których wstydzi się pokazywać
światu.
Jest wiecznie wesoła i śmieje się ze wszystkiego. Prawie zawsze nieszczęśliwie zakochana, świetnie pisze
z chłopakami. Chce zostać lekarzem. Gra na gitarze. Jest zastępową Wiewiórki i ogarnie swoją gimbusiarnie (nie wychodzi jej to za dobrze, bo dziewczyny są nieznośne). Kocha Sabaton ( bo kocha go Grzybek). Jest metalem. Jej ulubiony żart to : „Uważaj na Józefa, on potrafi TO zrobić przez Ducha Świętego.”Kazała pozdrowić Grzybka, mamę, tatę i Agnieszkę.
Najbardziej enigmatyczna postać wśród naszych
znajomych. Każdy go zna, ale nikt nie wie, jak on wygląda. Nigdy
nieobecny ciałem, zawsze duchem. Przyjaciel Emmy od 4 lat. Ma słitasnego
rudego irokeza i prawie każda laska, która go zna kocha się w nim. Jest
punkiem i lubi poezję. Ma duszę romantyka i potrafi pomóc w każdej
sytuacji jego ulubione powiedzonko- „XYZ ( imię dziewczyny), wiesz, ze
jesteś wspaniała?”
Dzisiaj chciałybyśmy przedstawić Wam naszych przyjaciół.
Każdy z nich to wyjątkowa persona i żeby lepiej rozumieć nasze opowieści trzeba ich choć trochę poznać:)
Kaol G.
 |
| Kaol, emma i worek pięknego Artura |
 |
| Karol i Agnes |
Słucha dziwnej muzyki, jest radosny, zakochany (niestety) , przyjaźni się z Bartkiem, Maćkiem i Tadeuszem. Jest w mat-infie, gra w te wszystkie dziwne gry komputerowe, których nazw nie znamy. Nigdy nie może odpędzić haremu swoich fanek, które wciąż krążą naokoło niego. Ma słodka wadę wymowy i od liceum zbiera z nami wszystkie przypały.
Monika B./Monia
 |
| Monika |
z nimi gadać jak najdłużej na CHMIELOWEJ łączce.Jest umiarkowaną wariatką i ogarnia wszystkich.
Ma długie paznokcie, które wbija zbyt śmiałym kolegom w skórę.Lubi kolorowe rurki i pastelowe ciuchy.
Pisze wspaniałe opowiadania.Kazała pozdrowić mamę, tatę, brata i studentów medycyny.
 |
| AGATA |
Agata P.
Największa blond-wariatka na świecie. Gdy jest się przy niej, nie można przestać się śmiać.
Nasza największa przyjaciółka, która zamieszana jest we wszystko, co robimy. Kocha swojego Nikusia, którym strzela najlepsze foty w Biskupiaku. Zawsze radosna, nigdy się nie obraża. Tak jak Emma, gustuje
w ładnych, wysokich chłopcach. Uwielbia Szekspira (szczególnie, gdy gra w nim KOS), zbiera pyłki od wszystkich w miarę ładnych chłopców. Jej ulubione powiedzonka to : „Tarnasujemy przejście”, „Zaobserwuj!”. „O Boże, ale on jest przystojny!!!”. Lubi słuchać metalu i rock'a , okazjonalnie muzyki klasycznej (szczególnie fortepianu). Kocha Dominika i SEWERYNA. Nie lubi Kordiana, bo jest złym ojcem i starego Karasia. Kazała pozdrowić mamę, tatę, przystojnego kuzyna i Igora.
 |
| Od lewej: Emma, Igor, Agata P. |
 |
| Agata M. |
Największa przyjaciółka Agaty P, Chodzą razem do mat-geo razem z takim ładnym Kamilem....
Wymyślają razem dziwne rzeczy (np. fermę do przetwarzania pyłków ze specjalną klatką na Mirka i kompostownikiem). Wydaje się cicha i spokojna, lecz wcale tak nie jest. Lubi Justina Biebera i chłopców
z grzywkami. Uwielbia malować paznokcie na miliony kolorów. Nigdy nie chodzi z nami na żadne wypady, ale zawsze jest idealnie poinformowana.
Klaudia K.
 |
| Klaudia |
i kto się komu podoba, nadal NIC nie rozumie i ma nieogara (którego kocha Agata P,). Wrażliwa, artystyczna dusza. Wspaniale śpiewa. W przeciwieństwie do innych przyjaciółek, ona zakochuje się średnio raz na dwa lata. Jest stała w uczuciach i się wstydzi. Gdy się rozkręci, jest totalną wariatką i odwala różne rzeczy (np. lektorus rozpierdolus).
Ola K.
 |
| Ola i gitara |
Jest wiecznie wesoła i śmieje się ze wszystkiego. Prawie zawsze nieszczęśliwie zakochana, świetnie pisze
z chłopakami. Chce zostać lekarzem. Gra na gitarze. Jest zastępową Wiewiórki i ogarnie swoją gimbusiarnie (nie wychodzi jej to za dobrze, bo dziewczyny są nieznośne). Kocha Sabaton ( bo kocha go Grzybek). Jest metalem. Jej ulubiony żart to : „Uważaj na Józefa, on potrafi TO zrobić przez Ducha Świętego.”Kazała pozdrowić Grzybka, mamę, tatę i Agnieszkę.
Od Emmy:
Mikołaj (Złoty) |
| Mikołaj |
wtorek, 18 września 2012
Ballada/romans
Witajcie!
Dzisiaj chcemy Wam przedstawić "Balladę/romans". Wyprodukowałyśmy ją w gimnazjum.
Mamy nadzieję,że będzie Wam się podobało.
Osoby:
Klocek
Agnes
Emma
Zbysław
Chór kujonów z Bisq
Kinga-dobra wróżka
Ola-zjawa
Baciur-rycerz błędny
RADOSNA TWÓRCZOŚĆ EMMY I AGNES
Akt I, Scena I
(wyjście z Bisq,słońce)
Agnes
Dzisiaj chcemy Wam przedstawić "Balladę/romans". Wyprodukowałyśmy ją w gimnazjum.
Mamy nadzieję,że będzie Wam się podobało.
Osoby:
Klocek
Agnes
Emma
Zbysław
Chór kujonów z Bisq
Kinga-dobra wróżka
Ola-zjawa
Baciur-rycerz błędny
RADOSNA TWÓRCZOŚĆ EMMY I AGNES
Akt I, Scena I
(wyjście z Bisq,słońce)
Agnes
Mam dużo czasu,
Pobiegnę po Klocka do lasu
Pobiegnę tam, niedaleczko
Gdzie Zbysław podrywa Emmę nad rzeczką
Patrzę, ani widu, ani słychu!
Boże! To chyba nie Zbychu!
Cóż to za tragedia?!
Klocek-istna komedia
Patrzę, ani widu, ani słychu!
Boże! To chyba nie Zbychu!
Cóż to za tragedia?!
Klocek-istna komedia
Emma
Zdrada!
Żadna na to rada!
Agnes
Żadna na to rada!
Agnes
Klocek Zbycha namiętnie podrywa,
A jemu nic z humoru nie ubywa?
A jemu nic z humoru nie ubywa?
Scena II
Chór
Ciemno wszędzie, głucho wszędzie
Ciemno wszędzie, głucho wszędzie
Co z Klockiem będzie? Co Zbysiu będzie?
Zbysio
Och, Kochanku mój miły
W Twoich uszach, moje siły!
Twe rurki i Twe nogi
Zbysio
Och, Kochanku mój miły
W Twoich uszach, moje siły!
Twe rurki i Twe nogi
Prawie jak u stonogi!
Klocek
Tyś mój Batman, mój Romeo
Jesteś lepszy niż WIDEŁO!
Zbysio
Cicho! Ktoś nadchodzi!
Klocek, to chyba Agnieszka w wodzie
Klocek, to chyba Agnieszka w wodzie
po kolana brodzi
Klocek
Ruszaj tyłek mój Kochanku
Tu jesteśmy od poranku!
(rozchodzą się)
Scena III
(Emma i Agnes doganiają kochanków)
Agnes
Hola! Co się tutaj dzieje?!
Hola! Co się tutaj dzieje?!
Ja biegnę przez lasy i knieje
By mego Klocka ujrzeć!
Emma
Agnieszko droga!
Me serce przepełnia trwoga
Agnieszko droga!
Me serce przepełnia trwoga
Zbysio
Ależ Kochana miła
Cóż Ci ma wina uczyniła?
(na stronie)
Chyba nic nie szkodzi
Spotkać się z kochankiem co dzień
Emma
Dość kłamstw twoich!
Dosyć mam, za dużo już bredzisz!
Agnes
Czeka was za zdradę kara!
Miarka się przebrała!
Czeka was za zdradę kara!
Miarka się przebrała!
Klocek
Ależ litości, Agnes, kochanie!
Wiem,że mam za duże branie!
Wiem,że mam za duże branie!
Zbysio
Ma miłość do ciebie
Jest jak ptaszki na niebie
Emma
Zraniłeś uczucia moje,
Zaś ja oddałam Ci serce swoje!
Agnes
Śmierć za zdradę-kara jedyna!
Emma
Zabić złego matki syna!
(Topią kochanków w jeziorze.)
Zabić złego matki syna!
(Topią kochanków w jeziorze.)
Akt II, Scena I
(Dziewczyny same, słychać śpiew ptaków.)
(Dziewczyny same, słychać śpiew ptaków.)
Emma
Zabiłam mego kochanka
Miałam go za wybranka!
Agnes
Me serce smutek przepełnia...
Emma
Sza! Cóż za dama się zbliża
I przed mym obliczem się uniża?
Kinga
Witajcie niewiasty drogie
Witajcie niewiasty drogie
Mam dla was wieści srogie!
Agnes
Cóż to za wieści?
Uchyl choć rąbek ich treści?
Emma
To pewnie za los kochanków płacimy
Ich wydarzenia podzielimy!
Kinga
Przyszłam po złe wasze dusze
W piekle cierpieć będą katusze!
Emma
Nie dam duszy
To diabeł kusi!
Kinga
Niewdzięczna!
Agnes
Jak nasi kochankowie
W tym stawie leżmy jako w grobie!
Emma
O! Zbysławie mój miły,
Bez Ciebie do życia nie mam siły!
Jedyne, co mnie czeka
To śmierć niedaleka!
Umrzeć tylko bez Ciebie!
Gdy byłeś na ziemi, życie niczym w niebie...
(Skaczą, topią się, Kinga znika.)
Scena II
Ola
Ola
Koniec historii kochanków czterech
Tych nieszczęsnych zdarzeń szereg
Niech będzie dla was przestrogą!
Nie idźcie tą złą drogą!
I tym pięknym zdaniem
Kończę moje karanie!
A teraz idźcie z Bogiem,
Bo dłużej mówić nie mogę!
(Ciemno, nagle światła, rycerz Baciur wjeżdża na miotle.)
Baciur
Konice picia,
Bo zabieram się do bicia!
Koniec:)
 |
| Od lewej:Emma i Zbychu |
poniedziałek, 17 września 2012
Kilka słów o nas...
 |
| Od lewej: turkusowe paznokcie-Agnes, różowa koszulka-Emma. Gitara należy do Kordiana:) |
Dzisiaj jeszcze trochę nudnych informacji o nas, ale obiecujemy, że jutro zamieścimy tutaj coś ciekawszego...
Emma jest byłą wiolonczelistką, która teraz gra na kontrabasie i gwałci gitarę. Lubi babrać się tuszem i odkrywać nowe techniki graficzne. Przyjaźni się z Agnes 4 rok, dzięki czemu nabrała ogłady i może pokazywać się na ulicy. Nie poradziłaby sobie bez genialnych rad Mikołaja.
 |
| Emma i Agnes na spacerze:) |
Agnes jest artystyczną duszą, której serce należy do Krzysztofa P. Jest zaangażowaną harcerką, aczkolwiek o wiele bardziej woli wydurnianie się z Emmą przy każdej okazji. Jej niepospolita uroda, wspaniały talent plastyczny, aktorski i muzyczny (Agnes pięknie śpiewa) składają się w idealną całość. Często słucha rocka, metalu, bluesa, poezji śpiewanej i muzyki klasycznej.
Co kilka dni wygrywa jakiś międzynarodowy konkurs plastyczny, od pewnego czasu nie robi to na niej większego wrażenia. jest bardziej ogarnięta i odpowiedzialna od Emmy, więc żyją w symbiozie.
Zdjęcia robiła nasza wspaniała Agata Pawłowska.
niedziela, 16 września 2012
Witajcie
 |
| Emma i Agnes |
Nazywamy się Agnieszka(Agnes) i Emma(Emma).
Na naszym blogu będzie wszystko, co nas dotyczy.
Będzie oryginalnie, wspaniale, genialnie, tajemniczo, zabawnie, zawsze spoko.
Od lewej to Emma<zawsze zamyślona> i Agnes<nie wiem jaka>.
Dzisiaj zaczynamy naszą przygodę:)
Subskrybuj:
Posty (Atom)